کاوه سند افتخار
ساعت ۱۱:۱٤ ‎ق.ظ روز ۱۳٩٠/٧/٢٢   کلمات کلیدی:

هرملتی قهرمانانی دارد که آنها را فرادید فرزندان خود قرار می‌دهد و می‌کوشد نسل‌های خود را براساس مدل آنها پرورش دهد. دراین راستا اولین قدم را به گونه‌ای برمی‌دارد که نام ویاد وروش ومنش آنها همواره جزء خود آگاه وناخودآگاه ذهنش شوند تا درگام دوم، آن مردمان ماندگار را درقالب فرزندان خویش بازسازی کند، ماهم دراین عرصه نام‌برداریم. کشوری با تمدنی کهن، اسطوره‌های غرورانگیز واسوه‌های نیک وماندگار فراوان وقهرمانانی که سرافرازی ما را دربرابر تاریخ تضمین می‌کنند. ایران ازاین قهرمانان کم ندارد و باید که بدانها به‌دیده تکریم بنگرد و یادشان را ارج نهد. خراسان بزرگ هم ازاین بزرگمردان کم ندارد. قهرمانانی که پهلوانانه سند هویت وشاخصه‌شناخت خراسان هستند. درهمین دفاع مقدس که بیست‌وچهارمین یادمان آغازش را گرامی می‌داریم، بسیاری ازاین اسوه‌ها وقهرمانان شکل گرفتند، عرضه شدند وبه آسمان پرکشیدند. اما قرار نیست زمین ازنام‌ویادشان خالی بماند، آنها رفتند تا راه رفتن را به ما نشان دهند وچشم‌های ما باید به دنبال آنها باشد اما... ما «کاوه» را داریم، سردار رشیدی که بخشی ازهویت این سرزمین است وحتی یکی ازقله‌های رفیع آن. ما «رفیعی» را داریم که رفعت وبلندیمان می‌آموزد. «چراغچی» را که چراغ راه است. «بروسنی» را داریم که روشنایی صادق یک نگاه ساده وصمیمی است. «بابانظر» را داریم که دلش نظرگاه ملائک بود «رحیمی» نماد «رحمت دینی» بود و«علیمردانی»، ترجمان «مردی»،«رضوی»، یادآور روضه‌رضوان بود وشریفی وابراهیمی ومیرزایی حسینی محراب و...هرکدام سند سربلندی بودند و باز از «کاوه» می‌گویم که قهرمانی را با پهلوانی تمام کرد. اما آیا ما به یاد آنها هستیم؟ نام آنها برسر کدام خیابان ومیدان یادآور خاطره‌هاشان است. بله، خیابان‌های فرعی را به نام آنها داریم اما آیا لااقل به اندازه‌های استانهای دیگر نباید به قهرمانان‌مان بها بدهیم؟ چقدر برای شناساندن کاوه تلاش کردیم؟ الان درمشهد باید نیمه‌ای ازیک خیابان به اسم او باشد؟ آقای شورای شهر، آقای شهردار، آقای کنگره سرداران، خیابان کاوه کجاست؟ خیابان چراغچی کجاست؟ ما را روشن کنید،
یک بسیجی که شاگرد کاوه بود وعاشق او، می‌گفت، یکی از خیابانهای مهم مشهد که کمربندی می‌باشد به نام شهید والامقام‌«همت» است، حرفی نیست.
«همت» عزیز همه ماست، سند افتخار ایران است اما کاوه مگر نیست؟ چراغچی مگر نیست؟ پس چرا مشهد و خراسان بوی قهرمانانش را نمی‌دهد؟ چرا ما قدر نمی‌دانیم -آنگونه که باید- فرزندان دلاور خود را، البته قبول دارم وداریم که با نام‌گذاری یک خیابان نمی‌شود ازکاوه‌ها تجلیل کرد. پیشتر هم نوشتم، -سالهای قبل- که «کاوه» تجلیل نمی‌خواهد، جلا می‌خواهد اما وقتی جلا نمی‌دهیم نباید جلوه‌ای از نام او را هم -درخورشانش- زنده بداریم؟ حرف وحدیث ناگفته با متولیان حفظ ارزشها فراوان است وانشاءا... با راه‌اندازی ویژه‌نامه «خراسان رضوی» فرصت فراوانی برای گفتن وبازهم گفتن خواهیم داشت. فعلا جهت یادآوری عرض میکنم به تابلوی خیابانها یک نگاه تازه بیندازید. اینجا شهر کاوه است، آیا؟