بابارستمی، الگویی برای ایرانی فردا

به «رستم» می مانست هیبتش، گویی خداوند قدرت چند نفر را در بازوهای او قرار داده بود برای دفاع از وطن و به «مالک اشتر» می مانست شجاعت مومنانه و تدبیر فرماندهی اش که تحسین غریبه و آشنا را برمی انگیخت و در این هنگام چقدر لبخند رهبر انقلاب شیرین می شد که بابا رستمی، در میان فرماندهان ارشد نظامی کشور، به طرح نقشه  عملیات می پرداخت. شجاعتش، شیوه جنگیدنش، عاشقان انقلاب را به وجد می آورد و چشم روشن می کردند به جمال پرهیبتش در گنبد در کردستان و در خوزستان و این سرزمین ها چه خاطره ها که از او به یاد ندارند؟ فکر می کنم اگر زبانی باشد برای پرسیدن از این زمین ها و گوشی باشد برای شنیدن پاسخ شان، می توان صلوات هایی شنید که نذر چشمانش ادا می شود شهید محمد بابارستمی، آقا بابارستمی، محمد رستمی، یا به هر اسمی که بخوانیمش در سال های اول انقلاب و دفاع مقدس نامش مترادف حماسه بود و نگاهش ترجمه غیرت و قدرت اما...

خود بابارستمی با شهادت نام خود را با حماسه دفاع مقدس گره زد و ماند آن چه اما امروز باید در لحظه لحظه زندگی ما جاری باشد، شخصیت و منش شهید است. اویی که از «خود» چنان می گذرد که جز خدا نمی بیند، از کسی جز خدا نمی ترسد و جز به خدا و خدا باوران عشق نمی ورزد. او اگر خودبین و حسابگر دنیایی بود، خود را بارها به قلب خطر نمی زد. اگر خودبین بود برای امروز و فردایش برنامه می نوشت و پنجه در یقه بنی صدر نمی زد که هم رئیس جمهور بود و هم فرمانده کل قوا. اما او چنین کرد چون از خود گذشته بود، خدا در جانش چنان بزرگ جلوه کرده بود که همه دنیا را کوچک می دید و هر چه غیر خدا را حقیر می شمرد مگر آن که در طریق مستقیم حق باشند. او سختی ها و خستگی ها و دردها را هم با یاد خدا به آرامش و درمان می رساند چنان که وقتی افراد که مدام او را در تلاش و تکاپو می دیدند و با خود مقایسه می کردند که پس از مدتی کار، از پای می افتند اما او هر لحظه پرنشاط تر می شد از او می پرسیدند، مگر خسته نمی شوی، اصلا چرا خسته نمی شوی؟ و جوابشان را شهید چنین می داد که من همه خستگی ها و دردها و تنهایی ها را در زلال «زیارت عاشورا» می شویم و از واژه به واژه اش مدد می گیرم و از خداوند می طلبم که یاری ام کند و اجابت این دعا، خستگی ها را از جانم می شوید. او فرماندهی بزرگ بود شاید سواد چندانی نداشت اما روشنایی ضمیر، از او فردی ساخته بود که در خشت خام می توانست چیزهایی ببیند که خیلی ها در آینه هم توانش را ندارند. او موی سر و رویش سفید نشده بود اما به «ره طی کرده ای» می مانست که راه صد ساله را یک شبه می پیماید و پیموده بود او و این رسم  عاشقان است. رسمی که این روزها و همه روزها باید از آن غبارروبی کنیم و فرادید نسل ها در همه عصرها بگذاریم تا با فهم روزآمد آن، خود را برای درست زندگی کردن، درست و مومنانه کار کردن و «کار» را به «جهاد» ارتقا دادن، به روز کنند. به باور من، امروز جای شهدا، رسم شهدا، معرفت شهدا، ایثارگری شهدا، خیلی خالی است در میان ما که اگر خالی نبود، روزگار ما هم این نبود این در حالی است که اگر اهل برنامه ریزی و نگاه به آینده باشیم در خواهیم یافت برای رسیدن به فردا باید نگاهی به دیروز انداخت. من با مطالعه ویژگی های انسان ایرانی در سند چشم انداز و در افق ۱۴۰۴، شاخصه هایی از انسان موردنظر دیده ام که فقط آن را در وجود رزمندگان دفاع مقدس و شهدا می توان سراغ گرفت ایرانی باید «فعال، مسئولیت پذیر، ایثارگر، مومن، رضایت مند، برخوردار از وجدان کاری، انضباط، روحیه تعاون و سازگاری اجتماعی، متعهد به انقلاب و نظام اسلامی و شکوفایی ایران و مفتخر به ایرانی بودن» باشد و این ویژگی ها در مرام شهدایی همچون بابارستمی تبلور یافته بود، لذا می توان گفت الگوی ایرانی ۱۴۰۴، ایرانی نقش آفرین دفاع مقدس بود. لذاست که می گوییم امروز بیش از همیشه به تبیین شخصیتی شهدای والا مقام و مخصوصا شهید رستمی نیازمندیم. شخصیتی که به عنوان یک الگوی در دسترس بتواند سرمشق نسل امروز و فردا باشد.

خراسان - مورخ پنج‌شنبه 1389/10/16 شماره انتشار 17741 /صفحه٢

/ 0 نظر / 9 بازدید