....و شهید کلمه طیبه است

برای شهید حجت الاسلام فاضل قاینی و ۴طلبه شهید مدرسه آیت ا... فاضل
 

 

قد می کشی 

 بسان شجره طیبه 

 و هزار شاخه از دستانت می روید 

 که هر کدام 

 خود شجره طیبه می شود 

 یک بسیجی 

 یک شهید 

 و تو شهید می شوی و شهیدپرور 

 احمد نام تو بود 

 با پیشوند حجت الاسلام 

 حجت الاسلام والمسلمین

که خود پیشوند پیدا کرد 

 - پر شکوه-

شهید حجت الاسلام والمسلمین 

 و چقدر برازنده بود 

 این پیشوند فرآفرین

 وقتی آغازه نام تو می شد 

 احمد قاینی نجفی 

 که همه به نام مانای فاضل می شناختندت 

 تو فاضل بودی 

 فضیلت در نگاه تو بود 

 به هر کجا که چشم می گرداندی 

 فضل جاری می شد 

 مثل ستاره های نافله 

 که شب طلبه ها را روز می کرد 

 مثل آیه های قرآن 

 که سحرگاهان از لبان شاگردانت 

 چشمه می شد، جاری می شد

در مسجد بازار بیرجند 

 تا رونق دهد 

 بازار عاشقی را 

 و ما با تو عاشق می شدیم 

 تو معلم درس ما بودی 

 درس ما سبک زندگی تو بود

حتی وقتی «قو علی خدمتک جوارحی» 

 را با ورزش صبحگاهی 

 به ما تعلیم می کردی... 

 شهادت تو

نورانی ترین درسی بود که تعلیم مان کردی

ای بلند آوازه شهید 

 که پیشوند نامت

حجت الاسلام والمسلمین

سلسله معرفتی ات را 

 به انبیا می رساند...

* لا اری الموت الاالسعادة 

 ذکر لبانت بود 

 و تسبیح چشمانت نیز 

 وقتی کتاب هایت را 

 می بستی تا کتاب ها 

 تو را بگشایند 

 که مثل یک شهید

شاد و شمشاد 

 از حجره بیرون می آمدی 

 تا درس جهاد را 

 در جبهه بخوانی 

 و در میدان جهاد

تفقه کنی 

 ای ترجمه عزت 

 نماد غیرت

مادر نامت را

«هادی» گذاشته بود 

 تا در کنار «محمد»

هویتت را معنا کند 

 «محمدهادی»

و چه نام پرشکوهی بود

وقتی تو ما را 

 به رفتن هدایت می کردی

تو «محمدپور» بودی 

 و برای یاری «پور» محمد

نه از جهان 

 که از جان و جهان 

 یک جا گذشتی

چنان پرشکوه 

 که «شهید» 

 آغازه نام تو شد

قبل از آن که 

 پیکرت را به شانه کشیم 

 شانه به زیر بیعت تو دادیم 

 که لا اری الموت الا السعادة می خواندی

هنوز صدایت با من است 

 و لب هایت که می خواند 

 که می خندید 

 و چشمانت که هنوز مثل آفتاب

در پاک ترین لحظه های زندگی ام 

 طلوع می کند تا راه را و خود را 

 گم نکنم 

 تو هنوز هم

هادی راهم هستی 

 ای شهید

* نامت «احمد» بود 

 اما نمی دانم 

 چرا تو را حسین می خواندم 

 در نگاه تودرازی بود 

 که با عاشورا معنا می شد 

 و شاید همین بود

که تو را «حسینی»تر می کرد 

 حال آن که 

 شناسنامه 

 فامیلی ات را 

 «اشرفی پور» 

 نوشته بود 

 درست مثل تابلویی که 

 سر کوچه خانه پدری ات نصب کرده اند 

 کوچه «شهید احمد اشرفی پور»

من اما باز تو را «حسین» می خوانم 

 مثل سال های پیش 

 راستی وقتی سر بر بدن نداری

مگر نام دیگری هم می شود

بر تو گذاشت جز حسین 

 حتی اگر تابلوها بنویسند

طلبه شهید احمد اشرفی پور

* تکلیف تو را می شد 

 در شناسنامه ات خواند

حتی قبل از آن 

 وقتی تو را نام گذاشتند

«غلام حسین» 

 تکلیف تو را مشخص کردند

تو باید غلام حسین می شدی 

 و یار او نیز هم

که حسین(ع) در عاشورا 

 نه غلام، که یاور می خواهد 

 و تو تکلیف خود را 

 در یاری حسین(ع)

در روزگار ما 

 به نهایت رساندی

در اوج عاشقی 

 در شکوه شهادت

نامت اشاره بود 

 به رازی که می تپید

در قلب عاشقت 

 عشقی که می تپید 

 در جان عارفت 

 ای حسین را یاور 

 ای «غلام حسین میری»

* چشمانت می گفت

این جایی نیستی 

 حتی وقتی لا به لای ورق های کتاب 

 به دنبال سطور 

 محو درس می شدی

کلامت هم این جایی نبود 

 حتی در دستانت هم رازی نهفته بود انگار 

 که با هر وضو تازه تر می شد و چشمی اگر بود 

 اگر می دید

همان دم فریاد می زد

خراسان رضوی - مورخ چهارشنبه 1390/09/02 شماره انتشار 17989 /صفحه۷/فرهنگی هنری

/ 0 نظر / 5 بازدید